Wanneer gaat de waanzin van ouderverstoting stoppen?

X. is een verstoten papa en is uit het leven gestapt. Het gemis van zijn dochter en het oneerlijke gevecht is hem fataal geworden. Het is niet eenvoudig, leven in een omgeving van emotionele oorlogsvoering. Mijn genegenheid gaat uit naar de familie van X. en naar zijn dochter. 

Wanneer gaat deze waanzin stoppen? Dat vragen vele verstoten ouders zich af! Wanneer gaan overheid, justitie en hulpverlening de juiste stappen zetten? Wanneer gaan ze eindelijk durven de juiste beslissingen nemen? Wanneer krijgen mijn organisatie en ikzelf de erkenning en ondersteuning die nodig is om deze ouders en hun psychologisch mishandelde kinderen te kunnen helpen?

Sinds de zomer van 2017 werd mijn organisatie bestookt met tegenkantingen uit alle richtingen. Wat de zaak geen goed heeft gedaan natuurlijk. Dit heeft een grote impact gehad op mijn gezondheid en ik heb heel regelmatig overwogen de handdoek in de ring te gooien. 

Echter de wanhopige telefoons van ouders die hulp komen vragen ivm hun case doen mij verder doen. Laatst nog kwam ik van een papa te weten dat de rechter oordeelde geen hulpverlening meer aan te bieden daar de case te complex en te moeilijk was. Dit is toch het absolute falen van de hulpverlening!
Terwijl deze papa 15 van de 17 rechtszaken won en ouderverstoting werd vastgesteld. Ik ben de enige hulpverlener die zijn dochter effectief heeft kunnen observeren gedurende een volledig weekend en mijn rapport wordt van tafel geveegd. Elke vraag om nog maar in communicatie te gaan met de rechter wordt afgewimpeld. Ook deze papa is aan het einde van zijn Latijn. Hij is ondertussen 70.000 euro armer, geld die hij toch veel liever aan zijn dochter had willen besteden. Ook dat is de beschamende realiteit van ouderverstoting.

Men wilt met Huis van Hereniging niet samenwerken omdat het opgestart werd door ervaringsdeskundigen uit noodzaak. Omdat het geleid wordt door een ervaringsdeskundige die ondertussen een zeer uitgebreide theoretische kennis heeft van de problematiek en die gecoacht en opgevolgd wordt door de meest ervaren ouderverstoting deskundige van dit moment, namelijk Karen Woodall.
Ik mag gerust stellen dat mijn kennis over ouderverstoting vele malen groter is dan de kennis die menig hulpverlener in de materie heeft, en dit ondanks de door hen afgelegde studies.
Het is beschamend dat in 2018, waar kennis voor het oprapen ligt, dat het behalen van een papiertje nog steeds belangrijker is dan het hebben van de effectieve kennis. Ik schaar mij volledig achter de visie van Jef Staes, we leven ondertussen in een 3D tijdperk en het wordt tijd dat organisaties zich hier aan aanpassen. Het is bovendien onmogelijk om over ouderverstoting een diploma te behalen gezien men nergens in België een opleiding kan volgen. Ik pretendeer ook niet een therapeut of psycholoog te zijn, ik ben een consultant met diepgaande kennis over een zeer specifiek probleem.

Bij het ministerie van Welzijn heeft men dit jaar 3000 euro uitgetrokken voor de CAW’s om onderzoek te doen naar ouderverstoting en een mogelijke oplossing ervoor. Heeft men mij om input gevraagd? Neen! Dit ondanks het feit dat Vlaams parlementslid Lionel Bajart reeds in 2016 in een open brief aan Minister Vandeurzen de vraag stelde waarom Huis van Hereniging geen subsidies krijgt!

In 2017 vroeg ik de participatie aan bij alle IROJ’s (Intersectoriaal Regionaal Overleg Jeugdhulp) in Vlaanderen. Huis van Hereniging werd overal geweigerd. Reden een te specifieke problematiek.

In 2018 stelde ik twee maal een opleiding ‘Herken ouderverstoting voor rechters en magistraten’ voor aan het IGO (Instituut voor Gerechtelijke Opleiding). De eerste maal werd de opleiding GEWEIGERD omdat men vond dat ik als enige trainer niet genoeg gewicht had om over een dergelijk precair onderwerp training te geven. De tweede maal, zou ik de training samen met KAREN WOODALL geven. Ook deze maal werd deze opleiding GEWEIGERD, als zou het probleem te eenduidig belicht worden. Terwijl het doel van de training is, de juiste kennis verkrijgen om ouderverstoting snel en goed te kunnen herkennen, dit om als magistraat en rechter en snelle en juiste beslissing omtrent het mishandelde kind te kunnen nemen. Om als rechter uit de dramadriehoek te kunnen blijven van de ouders, die elk een tegenoverstellend verhaal vertellen.

Ik ben heel erg teleurgesteld en kwaad. Teleurgesteld in het feit dat de juiste kennis aanwezig is, maar stelselmatig genegeerd wordt. Er zijn veel misverstanden over het concept van het ‘Herenigingstraject’, men heeft deze blijkbaar geïnternaliseerd. Het is jammer dat men de communicatie met mij niet aangaat. Ouderverstoting wordt in veel kringen nog steeds afgedaan als een pseudo wetenschap terwijl er 30 jaar onderzoek voorafgegaan is aan het op bewijs gebaseerde herenigingstraject dat in Engeland, Amerika en Kroatië een succesrate behaalt van 100%. Net die wetenschap maakt mij zo kwaad. Er zijn overduidelijke onweerlegbare resultaten en men sluit er systematisch de ogen en oren voor. Hoeveel ouders dienen nog uit het leven te stappen alvorens men de juiste actie gaat nemen?

Men doet ouderverstoting vaak af als een fenomeen dat slechts af en toe voorkomt, vanuit de optiek dat men geen cijfers heeft. Niets is echter minder waar. Telkens ik iemand vertel waar ik mee bezig ben, kent deze persoon wel iemand die in deze problematiek zit.

Ik heb een berekening gemaakt op basis van cijfers van de Belgische Statistiek en het SiV onderzoek van de Universiteit van Antwerpen. Hier een klein overzicht van de cijfers.

  • Twee op drie huwelijken eindigen in een scheiding.
  • In 2 op 3 echtscheiding zijn kinderen betrokken (Lodewyckx 2005)
  • In 2016 zijn ongeveer 1.000.000 Belgen gescheiden (Belgische statistiek)
  • In 2004 had meer dan 20% van de kinderen onder de 17 jaar een echtscheiding. (Corijn, 2016; Lodewijckx, 2005
  • In Vlaanderen waren ongeveer 250.000 kinderen tussen 0 en 17 jaar betrokken bij de scheiding. (Lodewijckx 2005)
  • De echtscheiding ratio is sinds de vroege jaren zestig tot nu toe verhoogd met factor 5. (Belgische federale regering, 2017)
  • 20% van alle echtscheidingen eindigt in een scheiding van hoog conflict (Belgische statistiek)

Het opnieuw onderzoeken van de gegevens van het SiV-onderzoek (groot scheidingsonderzoek, uitgevoerd door Univ Antwerpen, Prof. Dimitri Mortelmans) op basis van informatie die mijn organisatie verstrekte, gaf het volgende resultaat.

  • ongeveer 10% van de ouders verliest het contact met hun kinderen na de scheiding
    • ongeveer 9% vaders en 1% moeders
    • ongeveer 5% van de kinderen gaf toe het contact met een ouder te hebben verloren.
      Sommigen wilden geen contact meer. Sommigen van hen mochten geen contact hebben.

Alleen die, waarbij het contact verbroken was gedurende minstens een jaar, werden in aanmerking genomen. Dit zijn eigenlijk al ernstige gevallen van ouderverstoting.
Op basis van die getallen maakte ik wat berekeningen. Hier mijn buitengewone uitkomst!

  • In België waren er in 2016 ongeveer 268.678 (bevolking van Gent en Brugge samen) van de beroepsbevolking (tss 18 en 65 jaar) die slachtoffer waren van ernstige ouderverstoting. Sommigen van hen als kinderen, sommigen van hen als ouder en sommigen eerst als kind dan als ouder! Op 7 miljoen werkende mensen betekent dit dat 3,94% dus het slachtoffer is van ernstige PA.
  • Dit betekent ook dat in België momenteel ongeveer 106.235 kinderen het slachtoffer zijn van ernstige PA.
  • In Vlaanderen moeten dus 50.000 (20%) van de 250.000 kinderen jonger dan 17 jaar oud in een hoge conflictscheiding leven en proberen te overleven.
  • Van de 20% hoge conflictscheidingen belandt 50% in ernstige PA.
    Bijgevolg overleeft 50% van de kinderen het niet om in een hoog conflictueuze scheiding te leven. Ze raken verstrikt in ernstige PA. We hebben het alleen al  in Vlaanderen over ongeveer 25.000 jongeren en kinderen!

Is iedereen zich wel bewust van de consequenties die dit fenomeen heeft voor die kinderen?
Kinderen die vastzitten in PAS hebben vaker een Post Traumatic Stress Disorder. Net als hun afgewezen ouders (Dr. Edward Kruk, 2013)
Dit resulteert in veel mentale en psychologische problemen en gedragsproblemen, zoals depressie, een laag zelfbeeld, problemen met drugs, problemen met relaties … enz…
Onderzoek uitgevoerd door Baker in 2005 op volwassen PA-kinderen resulteerde in het volgende.

  • 70% van de volwassen PA-kinderen krijgt een depressie
  • 1 op 3 volwassenen PA-kinderen lijden aan ernstige alcohol- of drugsverslaving
  • 50% van hen wordt zelf een verstoten ouder.
  • 2 op de 3 PA-volwassenen hebben minstens één echtscheiding doorgemaakt

Wat betekent dit voor onze samenleving? Wat zijn de kosten?
In België vond ik volgende cijfers over geestelijke gezondheidszorg.

  • Psychische stoornissen zijn met 34% nummer 1 als oorzaak van invaliditeit (Itinera Institute, 2013)
  • Het zelfmoordcijfer in Vlaanderen is 1,5 keer hoger dan het Europese gemiddelde.
  • In alle leeftijdsgroepen sterven meer mannen door zelfmoord dan vrouwen. De
    suïcidecijfers zijn het hoogst bij mannen tussen 45 en 49 jaar en bij mannen tussen
    75 en 79 jaar (www.zelfmoord1813.be).
  • 1 op 4 mensen krijgt te maken met psychische problemen (mild en ernstig)
    Soms gaan ze voorbij, soms duren ze heel lang.
  • In een jaar tijd krijgen ongeveer 700.000 mensen psychische problemen. Dit is de bevolking van Gent en Antwerpen samen! (Geestelijk gezond Vlaanderen)
  • Psychische uitval bij een bedrijf met 200 werknemers kost dat bedrijf 300.000 euro per jaar. (Faresa 2014)

Ik hoop dat dit schrijven iedereen wakker maakt, zowel de overheid, justitie en hulpverleners, opdat X’s wanhoopsdaad niet voor niets is geweest.

Ik sta klaar om te helpen. Eind februari 2019 komt Karen Woodall terug naar België om training te geven, vorige trainingen konden niet doorgaan omwille van mijn gezondheidsproblemen.

Petra Van Den Hoeck
Ouderverstotings consultant en trainer

P.S.: op vraag van de familie werden de gegevens van de persoon in kwestie verwijderd.

Bronvermelding

  • Center, V. U. (sd). INTRODUCTION TO PARENTAL ALIENATION DATABASE. Opgehaald van https://mc.vanderbilt.edu/pasg/
    Thomas, C. C. (2013). Parental Alienation: The Handbook for Mental Health and Legal Professionals.
  • Parental Alienation Awareness Organisation. (sd). Parental Alienation Awareness
  • Woodall, K. (2010). Family Separation Clinic. Opgehaald van https://www.familyseparationclinic.com/ Book (2017) Understanding Parental Alienation

Tags

Geef een reactie

top