Close Care bij een ouderverstotingscase!

Voor het eerst werd ik als ouderverstotingsdeskundige ingeroepen door een ouder om te helpen bij het faciliteren van een eerste overnachting van een meisje van 9 jaar bij haar verstoten papa. Hij had zijn dochter al 3 jaar niet meer te slapen gehad, bovendien was hij in het verleden valselijk beschuldigd van mishandeling. Voor de schoolvakantie had het hof van Beroep (familiezaken) het volgende uitgesproken.

Het kind diende 24 dagen bij de papa te verblijven, met 3 overnachtingen telkens van een zaterdag op een zondag, in het bijzijn van de grootouders.

De eerste overnachting kon niet doorgaan omdat niet aan alle condities kon worden voldaan. De grootouders konden die nacht niet aanwezig zijn. Ondertussen had dit arme kind al 20 keer de transitiebrug moeten maken. Dit is letterlijk de weg die kinderen dienen af te leggen tussen de ene en de andere ouder. Halverwege dienen ze de band die ze hebben met de ene ouder te lossen en de band met de andere ouder aan te gaan. Kinderen die gevangen zitten in ouderverstoting kunnen dit niet. Dit is voor hen te moeilijk, door de druk die van elke kant komt gaan ze letterlijk splitten.

Een kind verplichten dit gedurende verschillende dagen achter elkaar twee maal per dag te moeten doormaken, is pure kindermishandeling omdat dit een extreme scheidingsangst veroorzaakt indien het kind hier niet mee geholpen wordt. In samenspraak met de vader hebben we besloten de volgende dagen, waarop dit kleine meisje ’s morgens diende opgehaald te worden en ’s avonds teruggebracht, stop te zetten. Dit in het belang van het kind, om het niet onnodig onder druk te zetten.

Twee weken laten mochten we een nieuwe poging wagen. Het was verschrikkelijk om te zien hoe dit kleine meisje zich vastklampte aan de baren van een hekken om niet mee te hoeven. De mama vroeg in mijn bijzijn aan haar dochter: ‘Als xxx belooft niet te gaan roepen en je belooft jou niet te slaan, ga je dan meegaan?’. Van beïnvloeding gesproken. De mama refereerde naar de papa in het bijzijn van hun dochter als zijnde ‘slechts de adoptievader en noemde hem ook enkel bij de voornaam’. Waardoor het kind ook in de starre overtuiging leeft: ‘dit is mijn papa niet en ik ga in gevaar zijn als ik meega!’. Na een dik kwartier stonden we daar nog, ik heb toen mijn wekker gezet en de mama nog 5 minuten gegeven om de dochter te overtuigen en in de auto te plaatsen. Het was overduidelijk dat de mama haar dochter totaal niet had voorbereid op de overnachting. Ze had zelf geen valiesje klaargemaakt met de nodige spullen om een weekend te kunnen blijven. Toen de 5 minuten om waren, zijn de papa en ikzelf, op mijn aanraden vertrokken naar de politie om klacht neer te leggen tegen het niet naleven van het vonnis. Hierop is de moeder samen met haar dochter op de fiets vertrokken, ook richting politie. Aangekomen bij de politie vertoonde dit kind nog erger de ouderverstotingsreactie. Ze stak zich weg achter de pilaren in het politiekantoor, ze versleepte zelfs de stoelen (4 aan elkaar vastgemaakte), om achter een pilaar te kunnen zitten om ons (haar papa en ikzelf) maar niet te hoeven aankijken. De inspecteur die ons verhoor afnam, had dit ook nog niet eerder gezien en vroeg waarom dit kind zo’n extreme angst vertoonde, zonder dat er aanleiding voor was. Dit gedrag is dus de ouderverstotingsreactie. Tijdens het verhoor kwam de mama steeds tussenbeide, waar ik van profiteerde om de vraag te stellen of ze een koffer had klaargemaakt voor haar dochter om mee te nemen, met een pyjama, kleren, tandenborstel enz… Eerst loog ze en zei ze: ‘ja, maar ik kon deze niet meenemen op de fiets‘. Ik zei: ‘nee dat lieg je, je had geen koffer bij voor jouw dochter‘. ‘Ja, maar de papa moet daar voor zorgen‘ zei ze toen. Ik zei: Nee, dat moet hij niet, dat moet jij doen. Ze woont bij jou, hij heeft haar al 3 jaar niet bij zich mogen hebben, dus jij moet daarvoor zorgen.’ In paniek, want er hing een dwangsom boven haar hoofd, probeerde ze alsnog haar dochter te overtuigen. Het was hartverscheurend om te zien. Het kind liet zich op de grond vallen, schreeuwde, schopte, weende …. ze was echter niet te overtuigen. De mama probeerde steeds weer opnieuw de papa en mezelf erbij te betrekken. Ik zei tegen haar: ‘Nee, nog de papa, nog ikzelf dienen het kind te overtuigen, dat is jouw taak, als opvoeder, waarbij ze het merendeel van de tijd verblijft’. ‘Je ziet toch dat ik mijn best doe‘ huilde de moeder. ‘Ja dat zie ik‘ zei ik. ‘Ik zie ook dat jij hulp nodig hebt bij jouw ouderschapsvaardigheden, daar jij er niet in slaagt jouw dochter te overtuigen een weekend bij haar vader te doen verblijven

Wat zich afspeelde in het politiebureau gaf mij een zeer duidelijk beeld van de familie hiërarchie in dit gesplitte gezin. Moeder en dochter vormen een dyadisch partnerschap. De dochter heeft de starre overtuiging van haar moeder volledig overgenomen. Ze heeft bovendien de macht gegrepen en het is de dochter die bepaalt wat er gebeurt.

Volgens het vonnis moest het meisje 2 weken later, opnieuw een weekend blijven overnachten. Omdat ikzelf en ‘Huis van Hereniging’ het welzijn van de kinderen voorop stellen, en ik aanwezig was bij de vorige pogingen, en ik het hartverscheurend vond voor dit kleine meisje, stuurde ik een mail naar de mama met Tips om te volgen, en Tips om niet te doen (o.a. een valies maken, en de vader ‘papa’ noemen in het bijzijn van hun dochter). En het werkte! De mama stond klaar met aan haar ene hand haar dochtertje en haar andere hand een valies. Dit was al een goed begin. Naar aanleiding van mijn mail had de mama aan de contextbegeleiding gevraagd of we niet meer geduld zouden kunnen hebben, zij stelden voor haar een half uur de tijd te geven. Opnieuw was het een geduw en getrek van jewelste, opnieuw haalde het meisje alles uit de kast om niet te moeten meegaan, opnieuw probeerde de mama mij te beschuldigen van kwaad zijn en roepen, probeerde ze mij en de papa voor de kar te spannen om haar dochter in de wagen te plaatsen. Ik moet eerlijkheidshalve ook melden dat de moeder mijn Tips probeerde toe te passen. Ik hield net zoals de vorige keer gewoon voet bij stuk en wees haar op haar ouderlijk gezag. Uiteindelijk om 23 min na 9 zette ik opnieuw mijn wekker, ze had dus nog 7 minuten. En opeens zat de dochter in de wagen van de papa, minuten voor de wekker af ging.

De eerste horde was genomen. Eens bij de grootouders aangekomen wou ze eerst niet uitstappen, antwoordde ze niet op onze vragen of reageerde totaal niet op onze aanmoedigingen.

Deze buitenste laag van boosheid en verontwaardiging is een beschermende laag die het kind over zich heen trekt. Het innerlijk authentieke kind is diep vanbinnen nog steeds aanwezig. Enkel met de kat, kon ze op dat moment connectie maken.

Een klein anderhalf uur later, was ze volledig ontspannen en begon ze te babbelen tegen haar grootmoeder en kon ze ook connectie maken met haar papa. Haar handtas, waar haar GSM inzit, hield ze wel nog angstvallig bij zich. Het koste ons kleine moeite haar te overtuigen mee te gaan naar een speelgoedwinkel, waar ze een cadeautje voor zichzelf mocht uitkiezen. Ik hoor jullie al denken: ‘omkoperij’ ja inderdaad, een kinderhand is gauw gevuld en het is dan een middel, de lijm als je wilt, om een connectie die jaren doorbroken werd te herstellen. Het was fantastisch deze meid te zien openbloeien en haar innerlijk authentieke kind tevoorschijn te zien komen. Haar te horen lachen, spelen met haar papa, zingen in de auto, een demonstratie van haar kunsten geven op de trampoline enz…. .

Het valt wel op dat zij bepaalt wat er gebeurt, ze is het absoluut niet gewoon dat iemand haar gedrag corrigeert of haar iets opdraagt. Ik stelde eveneens vast dat zowel de grootouders als de papa naar haar pijpen dansen en zelfs toestemming vragen. Ook andere verstoten ouders doen dit, uit angst het nog erger te maken. Nu, al bij al is de hele dag eigenlijk zeer goed verlopen. Op een bepaald moment vergat ze zelfs haar handtas met haar GSM erin. De papa liet weten dat het zeer lang geleden was haar zo te hebben gezien en te hebben meegemaakt.
Niet opgeleide deskundigen in ouderverstoting kunnen moeilijk geloven dat een kind dat zoveel vijandigheid en angst vertoont op zo’n korte tijd verandert in een normaal kind. De betovering is verbroken en dat is alles wat er nodig is bij een pure vorm van ouderverstoting. Haar innerlijke kind is zichtbaar gebleven tot ze ging slapen.

Zondagsochtend stond de beschermende stolp terug over haar. Nog de papa, nog ikzelf kregen een goede morgen. Ze wou nergens mee naartoe en aan geen enkele activiteit deelnemen. Ze is dan grof en onbeleefd. De wetenschap dat ze die avond naar huis moest, was genoeg om dat beschermende pak terug aan te trekken. Omdat ze ’s morgens al weer met haar GSM was bezig geweest, heb ik die zodra ik de kans had, weggenomen. Dit om te vermijden dat ze nog contact zou maken met haar mama. Gedurende de dag zijn we er nog twee maal in geslaagd de huls te verwijderen en haar innerlijke kind terug te voorschijn te laten komen. Vanaf 15u30 bleef haar bescherming echter aan staan, en telde ze de uren af om terug naar huis te mogen gaan.

En nee, het is NIET OK dat dit kind terug naar de besmette omgeving moet.

Maar daar moeten we het voorlopig mee doen. De volgende stap is dat we een kabinet zitting vragen bij de jeugdrechter en ik het rapport van deze ervaring met mijn bevindingen en aanbevelingen overmaak. Ik heb reeds contact gehad met de kinderadvocate, die begrijpt dat wat hier gebeurt kindermishandeling is. De jeugdrechter staat op het punt dit kind te plaatsen. Zowel de kinderadvocate als ikzelf willen dit kost wat kost vermijden. Bij een plaatsing wordt het kind gestraft en wordt de ouderverstoting nog verergerd, indien er geen geschikte begeleiding voor dit gesplitte gezin aanwezig is. Laten we met z’n allen duimen, dat één van onze opgeleide gerechtsdeskundigen, het mandaat krijgt om een diepgaand onderzoek te doen en een behandelingsplan voor te stellen. En laat ons dan hopen dat we dat plan mogen uitvoeren.

We hebben rechters, advocaten en hulpverleners nodig, die ‘out of the box’ durven denken en nieuwe onbegane paden durven betreden, om deze ernstige vorm van psychologische kindermishandeling, aan te pakken.

Zoals Jef Staes het zo mooi verwoord: ‘we zijn kundig, maar niet bevoegd’ (zie het filmpje op youtube: Ik ben het pensioendebat kotsbeu!) Ik doe hier dus een oproep aan alle familierechters en jeugdrechters, geef ons de bevoegdheid om deze schrijnende problematiek kundig aan te pakken.

Voor meer informatie over toekomstige trainingen stuur een mail naar info@huisvanhereniging.be

Petra Van Den Hoeck
Coördinator & ouderverstotingsdeskundige

Tags

One comment

Geef een reactie

top